Pisze-Wiersze.pl

[robiespier20]

Wyobraźcie sobie ze musicie wybrać wiersz ten najbardziej ulubiony tylko jeden.

To mój

Dostojewski Fiodor

Mój Anioł


Mój Anioł co wieczór
Pierze skrzydła w pralce
Zawiesza je troskliwie
Nad kuchennym piecem
Na gwoździu wbitym w ścianę
Wiesza aureole
I tak bardzo po ludzku
Włosy czesze przed lustrem
Rano wstaje jak wszyscy
Wkłada strój roboczy
Dzwoni z budki do Boga
I kłóci się o czyjeś jutro
A gdy wraca zmęczony
Od drzwi pyta o obiad
I zagłada do garnków
Całując mnie w ramie
Anioł nigdy nie upada.
Diabeł upada tak nisko, że nigdy się nie podniesie.
Człowiek upada i powstaje.

[p^andreas43]

Ciężko wybrać, więc ujawniam ten do którego najczęściej wracam:

Dialog - Bohdan Urbankowski

Wreszcie go znaleźliśmy
w ciemnym kątku zakurzonej planety.
Mały,
o główce zmarszczonej jak orzech,
nieśmiało sterczał z dziupli.
Dlaczego jesteś tutaj, Boże Ojcze?
- zapytał jeden.
Dla czegoś uciekł od nas, z naszego nieba?
- dorzucił inny.
A czy to nie wszystko jedno?
- zapytał Pan Bóg
i w oczach mu zabłysły
ni to łzy
ni to iskierki.
Staliśmy tak, naprzeciw siebie
nie wiedząc
co by tu jeszcze powiedzieć.

[Madzialena]

Umrę cała Anna Kamieńska

Nie szukam siebie w wierszu
ukrywam się głębiej

Nie chodzę w metaforze
jak w kapeluszu z piórami

Proszę do stołu przyjaciół
i wierniejszych jeszcze nieprzyjaciół

Umrę cała ale z jednego słowa po mnie
wyrośnie drzewo ciszy

I ponad zgiełkiem świata
wysunie zdziwioną gałąź

[p^andreas43]

[Ustinja]

Nie lękaj się - Kazimierz Wierzyński


Nie lękaj się, otwórz drzwi,
Wejdź w mój sen,
Nie zbudzisz mnie:
Płynę po wielkiej rzece,
Od brzegu do brzegu ręce,
Serce na ciemnym dnie.

Nie lękaj się, otwórz drzwi,
Wejdź do pokoju,
Nie zbudzisz mnie:
Nie śpię, szukam po ciemku
Brzegów, które trzymałem w ręku
Jakiegoś gruntu na jakimś dnie.

[ Dodano: 2010-02-11, 11:39 ]

[Tuxic]

Trudno wybrać, chyba "Upadek Ikara" Kaczmarskiego, najważniejsza dla mnie strofa brzmi:

"Mrówczy ruch na wantach statku
W słońce godzi masztu grot
Nie rozmyśla o upadku
Kto na rychły liczy wzlot
Lśnienie płaszczyzn nie zna granic
Dla bezliku dróg i miejsc
Nie zagląda w głąb otchłani
Kogo żagiel niesie w rejs.
(...)"

[robiespier20]

Cytat:

Jestem lekko zszokowana Nie wiedziałam, że Dostojewski parał się poezją Ale widać, każdy z nas jest poetą. Nawet jeśli ma racjonalne, pozytywistyczne myślenie

Miło mi ze mogłem cie zaskoczyć. Dostojewski to mój idol kocham jego twórczość.

[Ustinja]

[!Bragi]

U mnie jest wiele wierszy ważnych. A ulubiony? Chyba "Ulica szarlatanów" Gałczyńskiego:

Ulica szarlatanów


Szarlatanów nikt nie kocha.
Zawsze sami.
Dla nich gwiazdy świecą w górze
i na dole.
W tajnych szynkach piją dziwne
alkohole.
I wieczory przerażają
bluźnierstwami.

Wymyślili swe tablice
szmaragdowe.
Krwią dziewicy wypisali
charaktery.
Strachy w liczbach: 18,
3 i 4.
Przeklinamy Jezu - Chrysta
i Jehowę.

Szarlatani piszą księgi
o papieżach.
Zawsze w nocy mówią źle o
Watykanie.
Zawsze w nocy słychać szklane,
szklane łaknie:
płaczą gwiazdy zaplątane
w szkła na wieżach.

Kiedy miesiąc umęczony
wschodzi na nów,
alkohole z przerażenie
drżą słodyczą.
Nie pomogą alkohole:
W nocy krzyczą
łzy fałszywe szmaragdowych
szarlatanów.

Bardzo cicho i boleśnie,
jest nad ranem.
Dzwonią dzwony, świt pochyla
się w pokorze.
Odpuść grzechy szarlatanom,
Panie Boże,
wszak Ty jesteś takim samym
szarlatanem.

1928 r.

[p^andreas43]

Wróciłem do tego wiersza Leopolda Staffa i znowu mnie oczarował, więc się nim dzielę, bo lato nadejdzie.

Wysokie drzewa

O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa,
W brązie zachodu kute wieczornym promieniem,
Nad wodą, co się pawich barw blaskiem rozlewa,
Pogłębiona odbitych konarów sklepieniem.

Zapach wody, zielony w cieniu, złoty w słońcu,
W bezwietrzu sennym ledwo miesza się, kołysze,
Gdy z łąk koniki polne w sierpniowym gorącu
Tysiącem srebrnych nożyc szybko strzygą ciszę.

Z wolna wszystko umilka, zapada w krąg głusza
I zmierzch ciemnością smukłe korony odziewa,
Z których widmami rośnie wyzwolona dusza...
O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa!


/Leopold Staff/